غالباً در زندگی اتفاقهایی می افتد که واقعاً از اختیار ما خارج است. فعالیت محلّی که در آن کار می کنیم، محدودتر می شود و ما را کنار می گذارند. همسرمان ما را ترک می کند. یکی از اعضای خانواده بیمار می شود و یا یکی از نزدیکانمان می میرد. جلو یکی از طرحهای ما را می گیرند و ... در چنین شرایطی است که حس می کنیم کاری از دستمان ساخته نیست و نمی توانیم بهبودی در وضع خود ایجاد کنیم.

شاید برایتان اتفاق افتاده باشد که برای پیدا کردن شغل، کمک به خانواده، یافتن همسر مناسب و یا احساس شادمانی ، به هر وسیله ای متوسل شوید. اما هیچ یک از آن وسایل، ظاهراً فایده ای نداشته است. وقتی راه تازه ای را امتحان می کنیم، تمام تواناییهای خود را به کار می گیریم، و باز هم به هدف خود می رسیم، غالباً از این که به کوشش تازه ای دست بزنیم می ترسیم. چرا؟ علتش این است که از رنج گریزانیم! هیچکس دلش نمی خواهد که بار دیگر شکست بخورد. هیچکس نمی خواهد تمام دار و ندار خود را به خطر اندازد و سرانجام دچار یاس و ناامیدی شود. اغلب ما پس از چند بار تلاش و تقلا، ناامید می شویم و دست از کوشش می کشیم! یعنی به جایی می رسیم که معتقد می شویم هر کوششی بی فایده است.

هر وقت به مرحله ای رسیدید که دیگر حتی علاقه ای به تلاش نداشتید، بدانید که خود را در شرایطی قرا رداده اید که آن را «درماندگی آموخته» می نامیم. یعنی در واقع چنین آموخته اید(یا چنین تصور می کنید) که به کلی درمانده هستید.

من دلسرد نمی شوم. زیرا هر اشتباهی که می کنم مرا یک قدم به جلو می راند(توماس ادیسون)

اولین قدم برای بهبود وضع زندگی، کنار گذاشتن این عقیده است که نمی توانید هیچ کاری صورت دهید یا درمانده هستید. این قدم را چگونه باید برداشت؟ اغلب اوقات اشخاص به این دلیل می گویند، قادر به انجام کاری نیستند که در گذشته کارهایی انجام داده و نتیجه نگرفته اند. به خاطر داشته باشید که گذشته شما با آینده تان فرق دارد. کاری که دیروز کرده اید، مهم نیست، بلکه کاری که در حال حاضر انجام می دهید، دارای اهمیت است. خیلی ها سعی می کنند با استفاده از آینه عقب به سوی آینده رانندگی کنند! اگر شما چنین کنید، دچار سانحه خواهید شد. در عوض اگر حواستان را به کار معطوف سازید که امروز می کنید، خیلی بهتر خواهد بود.

 

"کتاب : زندگی شادی بخش از اکرم مقدم"